สั่งงานพัฒนาโดยไม่ต้องเขียนโค้ด

เส้นแบ่งที่ทั้งระบบยืนอยู่บนมัน

เจ้าของงานแก้ได้ทุกอย่างที่ มองเห็น — ข้อความ ปุ่ม สี ลำดับ ช่องกรอก คอลัมน์ในตาราง นักพัฒนารับผิดชอบทุกอย่างที่ มองไม่เห็น — ฐานข้อมูล ความปลอดภัย การเชื่อมระบบ การขึ้นเซิร์ฟเวอร์

เส้นนี้สำคัญเพราะมันตัดปัญหาที่แพงที่สุดออก คือการที่เจ้าของงานอธิบายไม่ถูกว่าอยากได้อะไร แล้วนักพัฒนาทำมาผิด แก้กันไปมาหลายรอบ วิธีนี้เจ้าของงานทำเองจนเห็นภาพก่อน นักพัฒนาจึงได้รับของที่ตกลงแล้ว ไม่ต้องเดา

ทำไมต้องมี 4 คำสั่ง ไม่ใช่คำสั่งเดียว

เพราะแต่ละขั้นมีสิ่งที่ต้องตกลงกันคนละแบบ ถ้ารวบเป็นครั้งเดียว AI จะเดาแทนคุณ แล้วคุณจะได้ของที่ดูดีแต่ไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ

ติดตั้ง

เลือกวิธีตามเครื่องมือที่ใช้อยู่ ทำครั้งเดียวจบ

เช็คว่าติดตั้งสำเร็จ

พิมพ์ /app-brief ถ้าขึ้นมาแปลว่าใช้ได้แล้ว ถ้าไม่ขึ้น ลองปิดเปิดเครื่องมือใหม่หนึ่งครั้ง

/app-brief — คุยจนได้โจทย์ที่ชัด

เปลี่ยนความคิดที่ยังเป็นก้อนๆ ให้กลายเป็นโจทย์ที่คนอื่นอ่านแล้วเข้าใจตรงกัน

วิธีใช้

/app-brief อยากได้ระบบนัดคนไข้ ตอนนี้จดใส่สมุด ลืมบ่อย

ตัวอย่างบทสนทนาจริง

/app-show — เห็นหน้าจอจริง แล้วสั่งแก้

สร้างหน้าจอที่เปิดดูได้จริง โตทีละระดับ คุณอนุมัติทุกระดับก่อนไปต่อ

โตทีละ 4 ระดับ

ที่ต้องแบ่งระดับ เพราะถ้าใส่ทุกอย่างมาพร้อมกันตั้งแต่แรก บทสนทนาจะไหลไปเรื่องสีทั้งที่ยังไม่ตกลงกันเลยว่าอะไรควรอยู่ตรงไหน

คำถามเรื่องแบรนด์ ถามครั้งเดียวตอนจะขึ้นระดับ 2

ไม่ถามตั้งแต่แรกเพราะคนสั่งงานบอกรสนิยมเป็นนามธรรมไม่ถูก แต่พอเห็นของจริงแล้วติได้ทันที เลยย้ายมาถามตอนที่ต้องใช้จริงๆ

คำตอบเดียวได้ทั้งชื่อจริงและทิศทางสี ไม่ต้องถามซ้ำอีก

สั่งแก้ยังไง

พิมพ์เป็นภาษาคนได้เลย ไม่ต้องรู้ศัพท์เทคนิค ทั้งหมดนี้ใช้ /app-show ตัวเดิม

สั่งหลายอย่างในข้อความเดียวได้

ถ้าพิมพ์ว่า "ผ่านแล้ว ไปต่อได้ แต่ขอแก้ข้อความหัวตารางด้วย" มันจะรับทราบทั้งสองอย่างออกมาให้เห็น ทำอันที่ตรงขั้นตอนก่อน ส่วนที่เหลือจดไว้แล้วยกกลับมาถามตอนจบระดับถัดไป ไม่หายไปเฉยๆ

เปิดดูยังไง

ดับเบิลคลิก  เปิดดู.command

ถ้ามีหลายหน้าจอ จะมีตัวเปิดที่สลับหน้าได้ ดูสลับมือถือกับคอมได้ในหน้าเดียว ไฟล์งานจริงอยู่ใน screens/ ส่วน index.html เป็นแค่ตัวเปิด

สิ่งที่เก็บไว้ให้ระหว่างทาง

/app-run — ลองใช้จริงเองก่อน

เปลี่ยนต้นแบบเป็นแอปจริงบนเครื่องคุณ มีล็อกอินจริง เก็บข้อมูลจริง ปิดเครื่องแล้วข้อมูลยังอยู่

มันจะถามอะไร

ห้าข้อ ครั้งเดียว ทุกข้อมีค่าเริ่มต้น ตอบข้ามได้ ถ้าเคยตอบไปแล้วมันจะไม่ถามซ้ำ

เรื่องบัญชีและรหัสผ่าน

ทุกบัญชีถูกสร้างให้เสร็จตอนสร้างแอป ไม่มีหน้าตั้งค่าให้คุณทำเอง แล้วมันจะบอกรหัสมาเป็นตารางในแชทครั้งเดียว

• รหัสสุ่มให้ คนละอัน อย่างน้อย 16 ตัว
• ปรากฏในแชทที่เดียว ไม่ถูกเขียนลงไฟล์ไหนทั้งนั้น
• ล็อกอินครั้งแรกจะถูกบังคับให้เปลี่ยนรหัสทันที
• ก่อนบอกรหัสมา มันต้องเอาไปลองล็อกอินจริงก่อน และต้องพิสูจน์ว่ารหัสผิดเข้าไม่ได้

ระบบใช้อะไรบ้าง

ล็อกไว้ตายตัว ไม่ได้เลือกตามใจ เพราะเป็นชุดเดียวกับที่ทีมพัฒนาใช้จริง นักพัฒนาจะได้ต่อยอดไม่ใช่รื้อทำใหม่

เลือก SQLite เพราะเป็นไฟล์เดียว สำรองด้วยการคัดลอกไฟล์ ไม่ต้องลงอะไรเพิ่ม และเพราะมี Prisma คั่นไว้ นักพัฒนาเปลี่ยนไปใช้ฐานข้อมูลตัวใหญ่ทีหลังได้โดยไม่ต้องเขียนใหม่

/app-send — แพ็คส่งนักพัฒนา

พิมพ์คำสั่งเดียว ไม่มีคำถาม ได้ไฟล์ zip หนึ่งไฟล์ที่นักพัฒนาเปิดแล้วเริ่มงานได้เลย

4 ด่านที่ต้องผ่านก่อนถึงจะแพ็ค

ในซองมีอะไร

handoff-{ชื่องาน}-{วันที่}.zip
├── README-สำหรับนักพัฒนา.md   อ่านอะไรก่อนอะไรหลัง
├── SPEC.md                     ต้องการอะไร ขอบเขตแค่ไหน
├── DATA.md                     ข้อมูลแต่ละช่อง ชนิดอะไร ตัวอย่าง
├── RULES.md                    กฎธุรกิจที่ต้องคุมในโค้ด
├── TODO-DEV.md                 งานหลังบ้าน พร้อมเหตุผลว่าทำไมเจ้าของงานทำเองไม่ได้
├── OPEN-QUESTIONS.md           คำถามที่ยังไม่มีคำตอบ ห้ามเดาเอง
├── HISTORY.md                  ประวัติการตัดสินใจทั้งหมด
├── prototype/                  หน้าจอที่ตกลงกันแล้ว พร้อมภาพหน้าจอ
└── app/                        โค้ดแอปจริง (เฉพาะถ้าผ่าน /app-run มา)

ของที่จงใจไม่ใส่

ทำไมต้องมี HISTORY.md ในซอง

เพราะนักพัฒนาที่เห็นแต่ผลลัพธ์ จะไม่รู้ว่าทำไมบางอย่างถึงเป็นแบบนั้น แล้วอาจ "แก้ให้ดีขึ้น" ทับสิ่งที่คุณตั้งใจไว้ ไฟล์นี้บอกว่าใครตัดสินใจอะไรตอนไหน เพราะอะไร

/app-sale — หน้าขายของ

หน้าเดียว ให้คนที่ไม่รู้จักคุณเลยอ่านแล้วตัดสินใจทัก ไม่ใช่ระบบ ไม่ต้องล็อกอิน ไม่ต้องส่งนักพัฒนา

ทำไมต้องแยกเป็นคนละตัว

เพราะกฎเกือบครึ่งของหน้าจอในระบบ ใช้กับหน้าขายไม่ได้ ถ้าเอามาปนกันจะได้หน้าขายที่หน้าตาเหมือนหน้าจอแอดมิน

ส่วนที่ยังใช้ร่วมกัน — ห้าม emoji · มุมเหลี่ยม · ฟอนต์ · กันงานหน้าตา AI · มือถือ 375

ทำงานยังไง

เส้นที่มันจะไม่ข้ามให้

และมี 2 อย่างที่ยังเอาขึ้นเว็บไม่ได้ถ้าไม่มี คือรูปสินค้าจริง กับลิงก์ไลน์จริง — สร้างหน้าให้ดูก่อนได้ แต่จะบอกตรงๆ ว่ายังปล่อยไม่ได้ ไม่ใช่ปล่อยไปแล้วค่อยแก้

เรื่องปุ่มทักไลน์

• ปุ่มเดียว ข้อความเดียวกัน อย่างน้อย 3 จุด — ตอนต้น กลางหน้าหลังหลักฐาน และตอนจบ
• ใส่ข้อความตั้งต้นให้เลย เช่น "สนใจ {ชื่อสินค้า} ครับ" คนกดแล้วเจอห้องแชทว่างมักไม่พิมพ์อะไรแล้วหายไป
• บอกว่ากดแล้วเกิดอะไร เช่น "ตอบกลับภายในเวลาทำการ" ใต้ปุ่ม ลดความลังเล
• ปุ่มบอกผล ไม่ใช่บอกวิธี — "ทักไลน์สอบถาม" ดีกว่า "ติดต่อเรา" ดีกว่า "คลิกที่นี่"

ตัวอย่างเต็มเรื่อง — ระบบนัดคนไข้

จากประโยคเดียว ถึงซองงานที่ส่งนักพัฒนาได้ ภายในวันเดียว

เมื่อนักพัฒนาส่งกลับมา

นักพัฒนาจะรัน /handback-to-owner ซึ่งแพ็คของกลับมาเป็นซองที่คุณเปิดแล้วใช้ได้ทันที พร้อมรายงานที่แปลเป็นภาษาคนแล้ว ไม่มีศัพท์เทคนิคค้าง

ของที่คุณยังแก้เองได้ต่อ จะมีป้ายกำกับว่า แก้ได้: ส่วนที่ห้ามแตะจะเขียนว่า ห้ามแก้: แก้เสร็จส่งกลับไปอีกรอบได้ ไม่จำกัดจำนวนรอบ

กฎที่ทุกงานใช้ร่วมกัน

กฎพวกนี้อยู่ในไฟล์กลางที่แก้ที่เดียวแล้วมีผลทุกที่ ไม่ว่าใครสั่งงาน ไม่ว่าเครื่องมือไหน ผลลัพธ์จะออกมาแนวเดียวกัน

หน้าตา

การคุย

ความซื่อตรง

คำสั่งฝั่งนักพัฒนา

ส่วนนี้เจ้าของงานไม่ต้องใช้ แต่รู้ไว้จะได้เข้าใจว่านักพัฒนากำลังทำอะไร และตอบได้ว่าซองที่ส่งไปถูกเอาไปทำอะไรต่อ

ปัญหาที่พบบ่อย

ดูแลคลังนี้

แก้มาตรฐานให้เข้ากับทีมตัวเอง

กฎหน้าตา ชื่อไฟล์ และรูปแบบซองงาน อยู่ในโฟลเดอร์ standards/ แก้ได้ แต่ต้องติดตั้งใหม่หลังแก้ เพราะแต่ละคำสั่งพกสำเนามาตรฐานติดตัวไปด้วย

เวอร์ชัน

แก้อะไรที่เปลี่ยนพฤติกรรม ให้ขยับเลขเวอร์ชันด้วย ไม่งั้นคนที่ติดตั้งไปแล้วจะไม่รู้ว่ามีของใหม่ และเพิ่มบรรทัดในตารางบันทึกการเปลี่ยนแปลงเสมอ พร้อมเหตุผลว่าทำไมถึงแก้

เขียนคำสั่งใหม่เพิ่ม

อ่าน CONVENTIONS.md ก่อน ข้อที่พลาดกันบ่อยที่สุด

• คำอธิบายของคำสั่งคือทั้งหมดที่ AI ใช้ตัดสินว่าจะหยิบคำสั่งไหน ต้องเขียนให้ครอบคลุมคำที่คนพูดจริง
• ต้องทำงานได้แม้ในแชทเว็บที่ไม่มีเครื่องมืออะไรเลย ส่วนที่ต้องใช้เครื่องมือให้แยกไว้ท้ายไฟล์
• เนื้อคำสั่งเขียนเป็นอังกฤษ แต่บังคับให้ตอบผู้ใช้เป็นไทย
• เพดานจำนวนคำถามไม่ใช่โควตา ต้องเขียนให้ชัดว่าค่าเริ่มต้นคือไม่ถามเลย